اگر این ماهیان رنگی نبودند

دراین تنگ به این تنگی نبودند

اگر همسایه ها سایه نداشتند

حصار خانه ها سنگی نبودند

آب راآسمان اگر از تو می کند دریغ
رود و چاه و چشمه نیز
بحر بی کرانه هم
غم مخور گل غریب
چشم من نمرده است

ترا چه مي‌شود اگر نظر به سوي ما كني

درين نهايت عزا ضيافتي به پا كني

بگو چه مي‌شود مگر شبي تبر بياوري

و بوته بوته خار را ازين زمين جدا كني

و حافظ از تو مژده داد، نسيم خوش نفس!    چرا!

نمي‌رسي ز راه تا به وعده‌اش وفا كني؟

كنون كه بانگ درد ما به آسمان نمي‌رسد

نمي‌شود بجاي ما خداي را صدا كني؟

تا خدا و انسوی صحرای خدا رفتم

من نمی گویم ملائک بال در بالم شنا کردند

من نمی گویم که باران طلا آمد

با تو لیک ای ابر سبز سایه پرورده

ای پری که باد می بردت از چمنزار حریر پر گل پرده

تا بهار سایه های سبز تا بهار سبزه های عطر

تا دیاری که غریبیهاش می امد به چشمم اشنا رفتم

پای به پای تو که می بردی مرا با خویش

همچنان کز خویش و بی خویشی

در رکاب تو که می رفتی هم عنان با نور

سوی اقصا مرزهای دور

پای به پای تو تا تجرد تا رها رفتم

غرفه های خاطرم پر چشمک و نور نوازشها

موجساران زیر پایم رامتر پل بود

شکرها بود و شکایت ها

رازها بودو تحمل ها

چندو چون ها در دلم مردند

که به سوی بی چرا رفتم

شکر پر اشکم نثارت باد تا کجا بردی مرا انشب

با تو انشب تا کجا رفتم

من همان عاشق ديرينم
و عصر هاي ديدار همانگونه دلپذير و خاكسترين
اگر هواي دوباره آمدنت هست
دامن بلند بپوش و سندل به پاي كن
كه در گذرگه متروك
تمشك هاي وحشي گسترانيده اند ...
از بانگ سگ ها آشفته مشو
ديريست كه بوي تو را مي جويند
اين وفاداران
حضور دوست را بر من مژده مي دهند ...